recai
07-03-07, 08:41 AM
IHTIYACI OLAN INSANLARA YARDIM ETMEYI BIR GOREV KABUL EDELIM. INSANLARA ON YARGILI YAKLASMAYALIM. BUNU YAPARKENDE ILK ONCE KENDI HUZURUMUZ ICIN, DAHA SONRADA IHTIYACIMIZ OLDUGUNDA BIZE ETMELERI ICIN BUNU YAYGINLASTIRMALIYIZ. NE YAZIKKI HAYAT SARTLARI INSANLARI YARDIM ETMEKTEN, PAYLASMAKTAN UZAKLASTIRIYOR.
GUZEL BIR ORNEGI SIZLE PAYLASIYORUM.
INSANLIK ICIN BU YAZIYI OKUYARAK PAYLASMAYA BASLADIGINIZ ICIN SIMDIDEN TESEKKUR EDERIM.
Soğuk bir kış gecesinde eve dönerken, sarhoşa benzeyen bir adam gördüm. Bir sağa bir sola yalpalıyordu. Ve yanındaki direğe sarılmıştı.
Bir vitrine bakıyormuş gibi yaparak göz ucuyla onu seyrettim. Otuz yaşın
üstünde olmalıydı. Kendisine biraz daha sokuldum. Üstü başı son derece
temizdi. Yanından geçen bazı kişiler, yüksek sesle konuşarak içki içmenin
kötülüğünden bahsediyor, bazıları da alay edip gülüyorlardı.
Yavaşça yanına gidip:
- iyi misiniz? diye sordum. Bir ihtiyacınız var mı?
Dudaklarından, iniltiye benzeyen tek bir kelime çıktı:
- Hastayım! ..
Düşmemesi için, bir kolumu beline dolayarak taksi beklemeye koyuldum.
Akşam vakitlerinde kesilen kar yağışı tekrar başlamış ve yavaş yavaş
buzlanmaya başlayan yollarda, birbiriyle yarışan sokak köpeklerinin
dışında bir hayat emaresi kalmamıştı.
Araba bulmaktan ümidimi kestiğim sırada, yanımda bir taksi duruverdi.
şoföre durumu anlatarak acele etmemiz gerektiğini söyledim. Hastamızı arka
koltuğa yatırarak hastaneye götürdük ve verilen serum tamamlanana kadar
başucunda bekledik.
Nöbetçi doktor, hastayı en azından donmaktan kurtardığımızı ifade ediyor,
genç adam ise, henüz konuşamadığı için, bize bakıp gülümsemekle
yetiniyordu. şoför de yanımdaydı... Hastamız bir süre sonra kendine geldi.
Onu tekrar arabaya bindirip evine götürdük.
Hastamızın eşi, onun sık sık şeker komasına girdiğini bildiğinden müthiş
bir paniğe kapılmış ve oğlunu da alarak sokağa fırlamıştı. Bizi görünce
koşarak yanımıza geldiler ve büyük bir sevinç içinde kucaklaştılar.
Saatlerce süren yorgunluğumuzdan eser bile kalmamış, bize nasıl teşekkür
edeceğini şaşıran o ailenin mutluluğu karşısında gözlerimiz dolmuştu.
Ellerimize sarılarak bizi uğurladıklarında, şoföre borcumu sordum.
Başını sallayarak:
-Borçlu değil, alacaklısın dostum! .. dedi. Çünkü böyle bir iyiliğe beni
de ortak ettin. Ama belki de yirmi yıldır ağlamayı unutan bir adama bu
güzel duyguyu hatırlattığın için, alacaklı duruma düştün.
O mert adamla kucaklaşıp ayrılırken, gecenin ayazını hissetmiyor ve evime
yürüyerek dönmek istiyordum.
Kim bilir? Belki de yolumun üzerinde, yardımımı bekleyen bir insan daha
bulabilirdim.
GUZEL BIR ORNEGI SIZLE PAYLASIYORUM.
INSANLIK ICIN BU YAZIYI OKUYARAK PAYLASMAYA BASLADIGINIZ ICIN SIMDIDEN TESEKKUR EDERIM.
Soğuk bir kış gecesinde eve dönerken, sarhoşa benzeyen bir adam gördüm. Bir sağa bir sola yalpalıyordu. Ve yanındaki direğe sarılmıştı.
Bir vitrine bakıyormuş gibi yaparak göz ucuyla onu seyrettim. Otuz yaşın
üstünde olmalıydı. Kendisine biraz daha sokuldum. Üstü başı son derece
temizdi. Yanından geçen bazı kişiler, yüksek sesle konuşarak içki içmenin
kötülüğünden bahsediyor, bazıları da alay edip gülüyorlardı.
Yavaşça yanına gidip:
- iyi misiniz? diye sordum. Bir ihtiyacınız var mı?
Dudaklarından, iniltiye benzeyen tek bir kelime çıktı:
- Hastayım! ..
Düşmemesi için, bir kolumu beline dolayarak taksi beklemeye koyuldum.
Akşam vakitlerinde kesilen kar yağışı tekrar başlamış ve yavaş yavaş
buzlanmaya başlayan yollarda, birbiriyle yarışan sokak köpeklerinin
dışında bir hayat emaresi kalmamıştı.
Araba bulmaktan ümidimi kestiğim sırada, yanımda bir taksi duruverdi.
şoföre durumu anlatarak acele etmemiz gerektiğini söyledim. Hastamızı arka
koltuğa yatırarak hastaneye götürdük ve verilen serum tamamlanana kadar
başucunda bekledik.
Nöbetçi doktor, hastayı en azından donmaktan kurtardığımızı ifade ediyor,
genç adam ise, henüz konuşamadığı için, bize bakıp gülümsemekle
yetiniyordu. şoför de yanımdaydı... Hastamız bir süre sonra kendine geldi.
Onu tekrar arabaya bindirip evine götürdük.
Hastamızın eşi, onun sık sık şeker komasına girdiğini bildiğinden müthiş
bir paniğe kapılmış ve oğlunu da alarak sokağa fırlamıştı. Bizi görünce
koşarak yanımıza geldiler ve büyük bir sevinç içinde kucaklaştılar.
Saatlerce süren yorgunluğumuzdan eser bile kalmamış, bize nasıl teşekkür
edeceğini şaşıran o ailenin mutluluğu karşısında gözlerimiz dolmuştu.
Ellerimize sarılarak bizi uğurladıklarında, şoföre borcumu sordum.
Başını sallayarak:
-Borçlu değil, alacaklısın dostum! .. dedi. Çünkü böyle bir iyiliğe beni
de ortak ettin. Ama belki de yirmi yıldır ağlamayı unutan bir adama bu
güzel duyguyu hatırlattığın için, alacaklı duruma düştün.
O mert adamla kucaklaşıp ayrılırken, gecenin ayazını hissetmiyor ve evime
yürüyerek dönmek istiyordum.
Kim bilir? Belki de yolumun üzerinde, yardımımı bekleyen bir insan daha
bulabilirdim.