filo
05-10-07, 12:36 PM
Temel hastanede komadadır ve bir ara gözlerini aralar ve yanında şefkatle kendisine nemli gözlerle bakan ve elini tutmakta olan karısı Fadime’yi görür…
Karısına doğru bakar ve kısık bir sesle konuşmaya başlar;
“İlk işten kovulduğum gün de yanımdaydın”…
“İflas ettiğim gün de ordaydın”…
“Vurulduğum zaman acilde ilk gözümü açtığımda da seni gördüm”…
“Trafik kazası geçirdiğimde hastanede hep başucumdaydın”…
“Borsada battığım gün de hep yanımdaydın ve bana destek oldun”…
“Arabam çalındığında da beni hep telkin ettin”…
Fadime, memnun mesut takdir edilmenin mutluluğundadır tabi ki…
Temel devam eder;
“Şimdi ise komadayım ve yine başucumdasın”…
“Sonunda anladım, ama çok geç oldu”…
“Ulan sen ne uğursuz bir karısın”…
Karısına doğru bakar ve kısık bir sesle konuşmaya başlar;
“İlk işten kovulduğum gün de yanımdaydın”…
“İflas ettiğim gün de ordaydın”…
“Vurulduğum zaman acilde ilk gözümü açtığımda da seni gördüm”…
“Trafik kazası geçirdiğimde hastanede hep başucumdaydın”…
“Borsada battığım gün de hep yanımdaydın ve bana destek oldun”…
“Arabam çalındığında da beni hep telkin ettin”…
Fadime, memnun mesut takdir edilmenin mutluluğundadır tabi ki…
Temel devam eder;
“Şimdi ise komadayım ve yine başucumdasın”…
“Sonunda anladım, ama çok geç oldu”…
“Ulan sen ne uğursuz bir karısın”…